Węglowce (C, Si, Ge, Sn, Pb) to pierwiastki rodziny głównej 14 układu
okresowego: węgiel, krzem, german, cyna, ołów. Spośród węglowców
jedynie węgiel tworzy większość swych bardzo licznych
związków zużywając przy tym wszystkie cztery elektrony
walencyjne oraz daje związki łańcuchowe i pierścieniowe.
Krzem, a częściowo również german, tworzą trwałe
związki łańcuchowe i pierścieniowe o atomach Si lub Ge
związanych nie bezpośrednio ze sobą, lecz poprzez atomy
tlenu. Od krzemu do ołowiu zaznacza się w coraz silniejszym
stopniu charakter metaliczny tych pierwiastków. W przyrodzie w stanie
wolnym występuje tylko węgiel. Pierwiastki te tworzą związki
na stopniu utl. +2 i +4 (węgiel występuje głównie jako
pierwiastek czterowartościowy). Własności poszczególnych węglowców
zmieniają się jeszcze silniej niż to ma miejsce w rodzinach
azotowców, tlenowców, czy fluorowców. Łączą się dość
trudno z innymi pierwiastkami, tworząc związki wewnętrznosieciowe,
takie jak węgliki, krzemki, germanki oraz cynki i ołowki należące
do związków polianionowych. Z wodorem dają związki łańcuchowe
(gazowe, ciekłe lub stałe), a w przypadku węgla również
pierścieniowe, których różnorodność zmniejsza się
gwałtownie przy przejściu od węgla do krzemu i następnych
pierwiastków. Do charakterystycznych tlenowych związków węglowców
należą:
dla C: H2CO3-kwas węglowy
(sole węglany),
dla Si: H2SiO3?kwas
krzemowy (sole krzemiany),
H4SiO4-kw.
ortokrzemowy (sole ortokrzemiany),
dla Ge: H2GeO3-kw.
germanowy (sole germaniany),
Ge(OH)2wodorotlenek
germanowy (amfoteryczny),
dla Pb: H2PbO3-kw. ołowiowy
(sole ołowiany),
Pb(OH)2wodorotlenek
ołowiawy (amfoteryczny);
Dla
Ge, Sn i Pb znane są również wodorotlenki X(OH), które
podobnie zresztą jak wodorotlenki pierwiastków dwuwartościowych
X(OH)2 są raczej tlenkami uwodnionymi. Wszystkie węglowce
należą do pierwiastków pospolitych i powszechnie użytkowanych
do różnych celów przemysłowych.